| تبليغات | X |
|
مرا بسپار در یادت به وقت بارش باران..............!!!.. |
|
خواب را از چشمانم ستانده ...و... قلم را از دستانم چیزی شبیه عشق در وجودم می شکفد... آه از این شبهای بارانی اشک آلود . . .!! ______________________________ انسانها تنهائیت را پر نمیکنند … فقط خلوتت را میشکنند، هر چه انسانهای اطرافت بیشتر باشند ، خلوتت آشفته تر، و تنهائیت تنهاتر میشود … ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ گاهی دلت میشود هماننددیواری سفید دردستان کودکی خودکاربه دست که تنها چندخط درهم و مبهم میکشد... و البته عمیق . . . ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ کوک میکنم چشمانم را روی آمدنت، نمی آیی ومن برای همیشه خواب میمانم... ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ کاش دنیا، یکبار هم که شده... بازیش را به ما می باخت، مگر چه لذتی دارد؟! این بردهای تکراری برایش؟!... ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ وقتی درون زرد شد آفتاب گناه ترین حقیقت بود و ماه هبوط احساس را دید!! تا انسانیت به خشکی رسید، و به جنگ کلاغها برده شد....! ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ برای نبودن که . . . همیشه لازم نیست راه دوری رفته باشی میتوانی همین جا پشت تمـــام ِ بغضهایت ، گم شده باشی . . ! MENU Pr0filE blogarchive designer ARCHIVE خرداد 1391 اردیبهشت 1391 فروردین 1391 اسفند 1390 بهمن 1390 آذر 1390 آبان 1390 مهر 1390 شهریور 1390 تیر 1390 خرداد 1390 اردیبهشت 1390 فروردین 1390 اسفند 1389 بهمن 1389 دی 1389 آذر 1389 آبان 1389 مهر 1389 مرداد 1389 تیر 1389 خرداد 1389 اردیبهشت 1389 فروردین 1389 اسفند 1388 دی 1388 CATEGORIES
دل تنگی
جاوا DESIGNER
|
این روزهــــایم به تظاهر می گذرد... تظاهر به بی تفاوتی، تظاهر به بی خیـــــالی، به شادی، به اینکه دیگــــر هیچ چیز مهم نیست... اما . . . چه سخت می کاهد از جانم این "نمایش"
پ.ن: آب شدم زیر همه ی درد هایمان . . . پ.ن: این روزها دلم،گوش شنوای حرف های ناگفته ی چشمانم شده . . !!! پ.ن:چه غریبند واژه هایم....
روزه ی سکوت می گیرم . . . به نیت همه ی حرفهایی که کسی منتظرشان نبود و همه ی معادلاتی که در زندگی حل نشده ماند . . .! سه نقطه زیباترین شعر دنیاست پر از رمز و راز و حرف های یواشکی . . . که آغوش بی انتهایش برای "من" و دلتنگی هایم .....جا.....دارد..!! !
پ.ن: باران خسته است از باریدن.... پ.ن: مرا به یک آغــــوشِ گــرم میهمان کن ... اهلِ چای یا قهوه نیستم !! پ.ن: و دیگر ......! دیگـــــــــر نگران رفتنت نیستم . . . !! با اشــــــــــــــــــکهایم.. انس گرفته ام!...
پ.ن:پنجره را باز بگذار و بـــــرو، هوای دلم....به وسعت همه ی حرف های ناگفته گرفته!! ! پ.ن:تو رفتی و هنوز ... هیچ دنیایی جای خالیت را رد دلم نمی تواند پر کند....! پ.ن:سیراب شدم از این همه حس تلخ رفتنت.... حس ترس از تنهایی!! ! بهار تکـــــــــــرار گل است. . . و بهشت تکرار بهار با ضریب بی نهایت!! ! بهار سبز را در خود تکرار می کنم، بی شک . . . بهشت همین جاست . . . پ.ن: بوي عيدی، بوی توپ، بوی كاغذ رنگی بوی تند ماهی دودی وسط سفره نو بوی ياس جانماز ترمه مادربزرگ با اینا زمستونو سر می کنم . . . پ.ن: بهـــــــــــــار امسال برایم هیچ رنگی ندارد ، . . . پ.ن: عکس.....آزاد!! ! گاهي دلت از سن و سالت مي گيرد،
پ.ن:چشمانم باز وجب می زنند آسمان را در پی یافتن سکه ای . . . ماه نیست ... و امشب، جیب های احساس من از همیشه خالی تر است . . .!
پ.ن:این شهر فقط نبودنت را کم داشت . . . که ...."کامل"....شد!!(برای خواهرم) یک غریبه می خواهم بیاید بنشیند فقط سکوت کند و من هـی حرف بزنم و بزنم و بزنم... تا کمی کم شود این همه بار خستگی... بعد بلند شود و برود، انگار نه انگار...
پ.ن:این قصه... از ابتدا به سر آمده بود فقط این میان کلاغی آواره شد !!!
پ.ن: دلـــــــــــــم هوا می خواهد.....!! !
همه چیز را بلد شده ام . . . خیابانها , کوچه ها... حتی رنگهای چراغ قرمز را، اما هنوز هم گم میشوم، "آدم ها" را بلد نیستم...!!
پ.ن: هرکس از این دنیا،چیزی برداشت، و من . . . از آن دست برداشتم...!! پ.ن:زمیــــــــــــــــــــــــــــن! خمیازه ای بکش به زیرٍ پایِ من فقط همین......!!!
پ.ن:گاهی حس میکنم روی دست خدا مانده ام! خسته اش کرده ام... خودش هم نمیداند با من چه کند!!!... این روزها می گذرند…. ولی من به این سادگی از این روزهای تلخ نمی گذرم... ………. چشمانم شب ترین است
پ.ن:این روزها که می گذرد.... هیچ.... میگذرد!! ! اولین قلم... حرف حرف درد را در دلم نوشته است. دست سرنوشت خون درد را با گلم سرشته است. پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها كنم؟ پس چگونه من رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا كنم؟ دفتر مرا دست درد می زند ورق شعر تازه مرا درد گفته است. درد هم شنفته است. پس در این میانه من از چه حرف می زنم؟ درد، حرف من نیست. درد، نام دیگر من است. من چگونه خویش را صدا كنم؟!.............!!
چه دل گیرند...... روز های بهانه گیر و زرد و سرد پاییز.........، دلم هوای بهار می کند حال که... مرهمی برای زخم های زمین ندارم...! چقدر ناتوانم.. چقدر دل گیرند ... روز های بهانه گیر و زرد و سرد پاییز...!!
پ.ن : پاییز یعنی.........................................!! |
